Mini info
Domowe zestawy hydroforowe
Zestawy hydroforowe stosuje się, gdy woda na cele konsumpcyjne i użytkowe pobierana jest ze studni lub, gdy po podłączeniu do wodociągu, ciśnienie jest niewystarczające, aby woda dopłynęła do wszystkich punktów poboru.
Zestaw hydroforowy składa się z:
- pompy,
- zbiornika wodno-powietrznego, potocznie nazywanego hydroforem,
- przekaźnika ciśnieniowego.
Zbiorniki w tradycyjnych zestawach stosowanych w domach jednorodzinnych są dość duże – zazwyczaj mają pojemność 100l i ustawiane są w pozycji pionowej. Najczęściej współpracują z pompami wirowymi samozasysającymi. Natomiast nowoczesne zestawy mają znacznie mniejsze gabaryty, charakteryzują się tzw. kompaktową budową.
Zbiornik ciśnieniowy ma zamontowaną szczelną membranę, oddzielającą wodę od poduszki powietrznej. Może być poziomy lub pionowy. Montuje się go na pompie lub pod pompą, a większe jako wolnostojące. W sprzedaży spotyka zbiorniki ciśnieniowe wielkości 20, 50 i 200l. Nowoczesne zestawy w odróżnieniu od tradycyjnych cechują się znacznie cichszą pracę.
Na co warto zwrócić uwagę dobierając zestaw hydroforowy?
- Obliczenie zapotrzebowania na wodę – zależy od liczby i rodzaju podłączonych odbiorników (wanien, natrysków zmywarki, pralki itp.).
- Wysokość podnoszenia – suma geometrycznej wysokości podnoszenia, strat hydraulicznych i minimalnego ciśnienia przed najwyżej położonym przyborem.
- Pojemność zbiornika – wyznacza się na podstawie tabeli załączonej przez producenta.
Przegląd dostępnych na rynku rozwiązań
| pompy do wody czystej | |
|---|---|
| pompy samozasysające | |
| wydajność 65 l/min., podnoszenie 55 m | ok. 1000 zł |
| wydajność 120 l/min., podnoszenie 55 m | ok. 1350 zł |
| pompy głębinowe | |
| wydajność 65 l/min., podnoszenie 60 m | ok. 1450 zł |
| wydajność 100 l/min., podnoszenie 60 m | ok. 1550 zł |
| pompy do systemów zraszających (samozasysające) | |
| wydajność 120 l/min., podnoszenie 55 m | ok. 1350 zł |
| wydajność 175 l/min., podnoszenie 70 m | ok. 1800 zł |
| zestawy hydroforowe | |
| wydajność 65 l/min., podnoszenie 55 m, zbiornik 50 l (zestaw) | ok. 1300 zł |
| wydajność 120 l/min., podnoszenie 55 m, zbiornik 50 l (zestaw) | ok. 1700 zł |
| pompy fontannowe | |
| wydajność 200 l/min., podnoszenie 55 m | ok. 1000 zł |
| wydajność 65 l/min., podnoszenie 30 m | ok. 1000 zł |
| pompy do basenów | |
| wydajność 140 l/min., podnoszenie 7 m | ok. 1300 zł |
| wydajność 300 l/min., podnoszenie 14 m | ok. 1300 zł |
| pompy do wody brudnej | |
| pompy zatapialne (do drenażu i do ścieków) | |
| wydajność 280 l/min., podnoszenie 7 m | ok. 1000 zł |
| wydajność 200 l/min., podnoszenie 20 m (z urządzeniem rozdrabniającym) | ok. 3000 zł |
Wymienione pompy mają obudowę i wirniki ze stali nierdzewnej.
Ponadto pracują w trybie ciągłym, czyli 24 h/dobę (klasa izolacji silnika F).
Silniki mają wbudowane zabezpieczenia termiczne - przed przegrzaniem wyłączają się.
Stal
Stal, odporna na wysokie temperatury, odznacza się względnie małą rozszerzalnością cieplną. Jest jednak ciężka i podatna na korozję. Dobrze przewodzi ciepło, woda w takich rurach szybko stygnie. Sprężysta, dobrze przenosi dźwięki. Ma powierzchnię chropawą, co sprzyja odkładaniu osadów i szybkiemu zmniejszeniu wewnętrznego przekroju rur. Elementy instalacji stalowych łączy się na gwint lub przez spawanie. Do instalacji wody użytkowej nadają się tylko rury cynkowane (stal „biała”). Nie można ich stosować do instalacji grzewczej. Rur ze stali cynkowanej nie wolno spawać ani wyginać na gorąco. Duże jest więc zużycie złączek, znaczny nakład pracy i większe opory przepływu. Dziś w budownictwie jednorodzinnym stal wychodzi już z użycia.
Miedź
Niewątpliwie lepszym materiałem na instalacje wodne jest miedź. Jest odporna na temperaturę, ciśnienie i promieniowanie ultrafioletowe. Nie ulega starzeniu. Rury z niej stawiają znikomy opór hydrauliczny, mogą więc mieć małą średnicę; daje to oszczędność materiału i miejsca, instalację łatwo się umieszcza pod tynkiem. Montaż jest prosty i szybki. Instalacja nie zarasta kamieniem. Bardzo ważne: miedź hamuje rozwój bakterii i glonów. Cena materiału o 40% przewyższa cenę stali, ale koszt robocizny jest o 30% niższy, a trwałość co najmniej czterokrotnie większa. Rury miedziane są mało odporne na zarysowania. Dlatego instalację musimy dobrze chronić przed przedostaniem się do niej drobnych cząstek stałych. Na wejściu do niej trzeba zakładać filtr siatkowy.
Podstawowym sposobem łączenia elementów z miedzi jest lutowanie. W niektórych punktach instalacji, głównie przy podłączeniach do urządzeń końcowych, stosuje się także połączenia gwintowane. Łączniki jeszcze innego rodzaju – zaciskowe – są bardzo łatwe w stosowaniu nawet dla amatorów.
Rury miedziane stosuje się we wszystkich rodzajach instalacji wodnych: zimnej i ciepłej wody, centralnego ogrzewania, gazowych i olejowych. Układa się z nich wszelkie instalacje rozprowadzone w podłodze, czyli także ogrzewanie podłogowe.
Na co warto zwrócić uwagę przy zakupie rur z miedzi?
- Miedź kupujemy od renomowanych producentów, gdyż wysoka jakość wykonania wewnętrznej powierzchni rury zwiększa jej odporność na korozję.
- Powierzchnie zewnętrzna i wewnętrzna powinny być gładkie, bez rys, pęknięć, porów oraz widocznych śladów po obróbce.
- Można kupić rury z fabrycznie założonymi osłonami lub otulinami. Osłony zabezpieczają miedź przed uszkodzeniem. Zaleca się je zwłaszcza przy prowadzeniu rur w podłodze lub bruzdach. Otuliny nie tylko zabezpieczają rury przed uszkodzeniem, ale przede wszystkim izolują cieplnie, dzięki czemu płynąca w rurach woda nie stygnie.
Tworzywa sztuczne
Coraz większą popularność zyskują instalacje wodne z tworzyw sztucznych . Najstarsze z nich to polichlorek winylu PVC. Zakres dopuszczalnych temperatur 0-60°C ogranicza jego przydatność – przede wszystkim do wody zimnej i to w takich warunkach, by nie groziło jej zamarzanie. Chlorowany polichlorek winylu (CPVC) zachowuje względnie dobre właściwości wytrzymałościowe do 100°C. Można go więc stosować do wody ciepłej i instalacji grzewczych. Temperatura kruchości jednak nadal wynosi 0°C. Mniej popularny w instalacjach domowych jest polichlorek winylu nieplastyfikowany, PVC-U. Jest twardy i wytrzymały mechanicznie, ale mało odporny na temperaturę (do 40°C, przy kontakcie z wodą pitną do 20°C), wykorzystuje się go przede wszystkim w instalacjach ciśnieniowych. Podstawowym sposobem łączenia elementów z PVC jest klejenie.
W instalacjach wodnych stosuje się też polietylen PE. Do najpopularniejszych odmian należą: typ „miękki” – LDPE, przeznaczony do instalacji niskociśnieniowych oraz „twardy” – HDPE do wysokociśnieniowych. Oba odznaczają się wysoką odpornością chemiczną, niskim ciężarem właściwym oraz dużą gładkością ścian przewodu. Można je stosować tylko do instalacji wody zimnej; przy temperaturze powyżej 20°C ich wytrzymałość gwałtownie maleje. Znacznie wyższą odpornością – nawet do +95°C przy pracy ciągłej – odznacza się usieciowany polietylen wysokiej gęstości PEX. Wszystkie rury z polietylenu są elastyczne i ciągliwe. Ważną zaletą polietylenu jest niska temperatura kruchości: -25°C. Praktycznie więc nie ma żadnych przeciwwskazań do stosowania go na zewnątrz.
W technice instalacji wodnych szerokie zastosowanie znalazł także polipropylen PP. Zachowuje on właściwości w szerokim zakresie temperatur. Rury z PP można stosować do instalacji wody zimnej, ciepłej, grzewczej. Najmłodszym spośród tworzyw „instalacyjnych” jest polibutylen PB. Odznacza się elastycznością (oszczędność na złączkach), udarnością (nie pęka przy uderzeniu), odpornością na ścieranie i pęknięcia naprężeniowe, a także na starzenie. Wyroby z niego łatwo się transportuje i montuje – rury można wyginać i prowadzić jak kabel elektryczny. Temperatura kruchości ma wartość -25°C. Jest też wybitnie odporny na temperatury wysokie, nadaje się więc do wszystkich rodzajów instalacji wodnych. Istotną cechą PB jest zdolność hamowania rozwoju bakterii. Pod tym względem niewiele ustępuje miedzi.
Rury z tworzyw sztucznych stosuje się w zależności od materiału, z którego są wykonane, w instalacjach wody zimnej i ciepłej, centralnego ogrzewania (również przy ogrzewaniu podłogowym) oraz jako rury kanalizacyjne.
Na co warto zwrócić uwagę przy zakupie rur z tworzyw sztucznych?
- Rury z tworzyw odznaczają się znaczna rozszerzalnością liniową pod wpływem wysokiej temperatury . Dlatego szczególna uwagę należy zwrócić na odpowiedni projekt i wykonawstwo instalacji.
- Do instalacji c.o. trzeba wybierać rury z powłoką antydyfuzyjną albo z wkładką metalową, która całkowicie uszczelni rurę. Dzięki temu do instalacji nie będzie przenikał tlen.
- Promieniowanie UV niszczy rury. Jeżeli mają być przechowywane na dworze, trzeba je koniecznie zabezpieczyć przed słońcem.
- Przed zakupem warto porównać ofertę kilku firm. Na całkowity koszt systemu składają się nie tylko rur, ale także łączniki. One przeważnie stanowią podstawowy koszt instalacji.
- Rury nie mogą być uszkodzone. Trzeba sprawdzić czy nie mają rys, pęknięć, przebarwień itp.
Ile kosztuje wymiana wewnętrznej instalacji wodnej?
przyjęto: 10 sztuk przyborów sanitarnych
System rozdzielaczowy z rurami warstwowymi PEX-AL-PEX
| rury PEX fi 16, długość 70 m | 210–350 zł |
| złączki przyłączeniowe 40 szt. | 200–300 zł |
| kolana ustalone 20 szt. | 200–250 zł |
| zawory odcinające 2 szt. | 200–300 zł |
| rozdzielacze 2 szt. | 150–200 zł |
| szafki rozdzielaczowe 2 szt. | 150–200 zł |
| akcesoria montażowe (śrubki, uchwyty, itp.) | 100–150 zł |
| łącznie materiały: | 1210–1750 zł |
| robocizna: | 120–180 zł za punkt |
 |
| fot. Wavin Metalplast-Buk |
| rury miedziane fi 15 mm, długość 30 m | 250–300 zł |
| kolana 40 szt. | 30–40 zł |
| trójniki 20 szt. | 20–30 zł |
| kolana ustalone 20 szt. | 150–250 zł |
| zawory odcinające 20 szt. | 200–300 zł |
| akcesoria montażowe (śrubki, uchwyty, itp.) | 200–250 zł |
| łącznie materiały: | 850–1170 zł |
| instalacja hydroforowa (łącznie z robocizną) | 1500–3000 zł |
| robocizna: | 200–300 zł za punkt |
 |
| fot. Hutmen |